1. ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານໂຄງສ້າງໄວຍາກອນ ແລະ ລະບົບຄຳສັບ
ການແປພາສາລະຫວ່າງພາສາລາວ ແລະ ພາສາທະມິນ ຖືເປັນວຽກງານທີ່ມີຄວາມທ້າທາຍສູງ ເນື່ອງຈາກທັງສອງພາສານີ້ມີຈຸດກຳເນີດ ແລະ ວິວັດທະນາການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ພາສາລາວຈັດຢູ່ໃນຕະກູນພາສາໄທ-ກະໄດ (Tai-Kadai) ເຊິ່ງມີລັກສະນະເປັນພາສາຄຳໂດດ (Analytic or Isolating Language) ບໍ່ມີການຜັນຄຳຕາມເພດ, ພົດ ຫຼື ກາລະ. ໂຄງສ້າງປະໂຫຍກພື້ນຖານແມ່ນ Subject-Verb-Object (ປະທານ-ກິລິຍາ-ກຳ) ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພາສາອັງກິດ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພາສາທະມິນແມ່ນພາສາໃນຕະກູນດຣາວີດຽນ (Dravidian) ເຊິ່ງມີຜູ້ເວົ້າສ່ວນໃຫຍ່ໃນພາກໃຕ້ຂອງອິນເດຍ ແລະ ສີລັງກາ. ພາສາທະມິນເປັນພາສາຄຳຕິດຕໍ່ (Agglutinative Language) ທີ່ມີໂຄງສ້າງປະໂຫຍກແບບ Subject-Object-Verb (ປະທານ-ກຳ-ກິລິຍາ) ເຊິ່ງຄຳສັບຕ່າງໆຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການຕື່ມປັດໄຈ (Suffixes) ໃສ່ຮາກຄຳ.
ຄວາມແຕກຕ່າງໃນການຈັດວາງຕຳແໜ່ງຂອງຄຳກຳມະ (Verb) ຖືເປັນດ່ານທຳອິດທີ່ນັກແປຕ້ອງປະເຊີນ. ໃນພາສາລາວ, ຄຳກຳມະຈະຢູ່ຫຼັງປະທານ ແລະ ຢູ່ໜ້າກຳ ຕົວຢ່າງ: "ນັກຮຽນອ່ານປຶ້ມ". ແຕ່ໃນພາສາທະມິນ, ຄຳກຳມະຈະຕ້ອງຖືກຍ້າຍໄປໄວ້ທ້າຍປະໂຫຍກສະເໝີ ໂດຍຈະກາຍເປັນ "ນັກຮຽນປຶ້ມອ່ານ" (மாணவன் புத்தகம் படிக்கிறான் - Māṇavaṉ puttakam paṭikkiṟāṉ). ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນັກແປຕ້ອງມີຄວາມຊຳນານໃນການຈຳແນກສ່ວນປະກອບຂອງປະໂຫຍກຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນໃນເວລາແປປະໂຫຍກທີ່ຊັບຊ້ອນ ຫຼື ມີປະໂຫຍກຍ່ອຍຊ້ອນຢູ່.
2. ລັກສະນະຄຳຕິດຕໍ່ ແລະ ການຜັນຄຳນາມໃນພາສາທະມິນ
ເນື່ອງຈາກພາສາທະມິນເປັນພາສາຄຳຕິດຕໍ່, ຄຳນາມໜຶ່ງຄຳສາມາດມີການຕື່ມປັດໄຈທ້າຍຄຳ (Case Endings) ໄດ້ຫຼາກຫຼາຍຮູບແບບເພື່ອສະແດງເຖິງຄວາມສຳພັນທາງໄວຍາກອນ ເຊັ່ນ: ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ, ທິດທາງ, ສະຖານທີ່, ຫຼື ຜູ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ. ລະບົບການຜັນຄຳນາມ (Noun Declension) ຂອງພາສາທະມິນມີເຖິງ 8 ກໍລະນີ (Cases) ຫຼັກ. ໃນຂະນະທີ່ພາສາລາວບໍ່ມີການຜັນຄຳນາມ ແຕ່ຈະໃຊ້ຄຳບຸພະບົດ (ເຊັ່ນ: ແກ່, ແດ່, ເພື່ອ, ຂອງ, ຢູ່, ໃນ) ວາງໄວ້ທາງໜ້າຄຳນາມເພື່ອບອກໜ້າທີ່.
ນອກຈາກນີ້, ພາສາທະມິນຍັງມີລະບົບເພດທາງໄວຍາກອນ (Grammatical Gender) ທີ່ແບ່ງອອກເປັນ ເພດຊາຍ (Masculine), ເພດຍິງ (Feminine), ແລະ ເພດກາງ (Neuter) ເຊິ່ງມີຜົນຕໍ່ການເລືອກໃຊ້ປັດໄຈທ້າຍຄຳກຳມະ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບປະທານຂອງປະໂຫຍກ. ຕົວຢ່າງ: ຖ້າປະທານເປັນເພດຊາຍ ຄຳກຳມະຈະລົງທ້າຍດ້ວຍປັດໄຈສະເພາະເພດຊາຍ, ຖ້າປະທານເປັນເພດຍິງ ຫຼື ເປັນສິ່ງຂອງ ຄຳກຳມະກໍຈະປ່ຽນໄປຕາມນັ້ນ. ສິ່ງນີ້ແຕກຕ່າງຈາກພາສາລາວຢ່າງສິ້ນເຊີງ ເພາະຄຳກຳມະ in ພາສາລາວຈະຄົງຮູບເດີມສະເໝີ ບໍ່ວ່າປະທານຈະເປັນເພດໃດ ຫຼື ມີຈຳນວນເທົ່າໃດກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ນັກແປຕ້ອງມີຄວາມລະມັດລະວັງເປັນພິເສດໃນການວິເຄາະເພດ ແລະ ພົດຂອງປະທານໃນພາສາລາວ ເພື່ອຈະສາມາດເລືອກຮູບແບບການລົງທ້າຍຄຳກຳມະໃນພາສາທະມິນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
3. ລະດັບພາສາ ແລະ ປັດໄຈທາງວັດທະນະທຳ
ຄວາມທ້າທາຍອີກປະການໜຶ່ງແມ່ນລະດັບຄວາມສຸພາບ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພາສາຂຽນ ແລະ ພາສາເວົ້າ. ພາສາທະມິນມີລັກສະນະສອງລະດັບພາສາ (Diglossia) ທີ່ຂ້ອນຂ້າງຈະແຈ້ງ. ພາສາຂຽນ (Written Tamil) ທີ່ໃຊ້ໃນເອກະສານ, ປຶ້ມແບບຮຽນ, ແລະ ສື່ສິ່ງພິມຕ່າງໆ ຈະມີໂຄງສ້າງໄວຍາກອນທີ່ເຄັ່ງຄັດ ແລະ ໃຊ້ຄຳສັບທີ່ເປັນທາງການ. ສ່ວນພາສາເວົ້າ (Spoken Tamil) ທີ່ໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ຈະມີການຫຼຸດຮູບຄຳສັບ ແລະ ມີການປ່ຽນແປງສຽງສູງ. ໃນພາສາລາວ, ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພາສາປາກ ແລະ ພາສາຂຽນ ແຕ່ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ໂຄງສ້າງໄວຍາກອນຢ່າງຮຸນແຮງຄືກັບພາສາທະມິນ.
ນອກຈາກນັ້ນ, ທັງສອງພາສາຍັງມີລະບົບຄຳລາຊາສັບ ຫຼື ຄຳສຸພາບທີ່ສະແດງເຖິງຊົນຊັ້ນວັນນະ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບ. ໃນພາສາລາວ, ພວກເຮົາມີຄຳລາຊາສັບທີ່ໃຊ້ກັບພະມະຫາກະສັດ ຫຼື ພະສົງ ແລະ ມີຄຳສຸພາບທີ່ໃຊ້ກັບຜູ້ອາວຸໂສ. ໃນພາສາທະມິນ, ການສະແດງຄວາມເຄົາລົບຈະສະແດງອອກຜ່ານການເລືອກໃຊ້ສັນພະນາມ (ເຊັ່ນ: ການໃຊ້ நீ - Ni ສື່ເຖິງຄວາມສະໜິດສະໜົມ ຫຼື ຜູ້ມີອາຍຸຕໍ່າກວ່າ, ແລະ ການໃຊ້ நீங்கள் - Nīngal ເພື່ອສະແດງຄວາມເຄົາລົບ) ພ້ອມທັງການຕື່ມປັດໄຈສະແດງຄວາມສຸພາບ (Honorific Suffixes) ໃສ່ທ້າຍຄຳກຳມະ. ນັກແປຈຶ່ງຕ້ອງເຂົ້າໃຈບໍລິບົດຂອງສັງຄົມ ແລະ ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງບຸກຄົນໃນບົດຄວາມຕົ້ນສະບັບຢ່າງຖ່ອງແທ້ ເພື່ອຖ່າຍທອດລະດັບຄວາມສຸພາບອອກມາໃຫ້ເໝາະສົມ.
4. ການແປສຳນວນ ແລະ ການປັບປຸງເນື້ອຫາໃຫ້ເຂົ້າກັບທ້ອງຖິ່ນ (Localization)
ການແປສຳນວນ, ສຸພາສິດ, ແລະ ຄຳອຸປະມາອຸປະໄມຈາກພາສາລາວເປັນພາສາທະມິນ ບໍ່ສາມາດໃຊ້ວິທີການແປກົງຕົວ (Literal Translation) ໄດ້ ເພາະວັດທະນະທຳ, ຄວາມເຊື່ອ, ແລະ ວິຖີຊີວິດຂອງສອງຊາດນີ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ສຳນວນລາວທີ່ກ່ຽວກັບ "ນ້ຳ" ຫຼື "ເຂົ້າ" ເຊິ່ງສະທ້ອນເຖິງວິຖີຊີວິດກະສິກຳແຄມຂອງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາພຸດ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕີຄວາມໝາຍ ແລະ ຊອກຫາສຳນວນທະມິນທີ່ມີຄວາມໝາຍປຽບທຽບໃນລັກສະນະດຽວກັນ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ອ່ານຊາວທະມິນເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
ການປັບປຸງເນື້ອຫາໃຫ້ເຂົ້າກັບທ້ອງຖິ່ນ ຫຼື ທີ່ເອີ້ນວ່າ Localization ຖືເປັນຫົວໃຈສຳຄັນໃນການເຮັດໃຫ້ຜູ້ອ່ານປາຍທາງຮູ້ສຶກເຂົ້າເຖິງເນື້ອຫາໄດ້ງ່າຍ. ນັກແປຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຮອບຕົວບໍ່ພຽງແຕ່ເລື່ອງພາສາ ເທົັ້ນ ແຕ່ຍັງຕ້ອງເຂົ້າໃຈເຖິງຂນົບທຳນຽມປະເພນີ, ວິຖີຊີວິດ, ແລະ ຄວາມອ່ອນໄຫວທາງດ້ານສາສະໜາຂອງຊາວທະມິນ ເຊິ່ງສ່ວນໃຫຍ່ນັບຖືສາສະໜາຮິນດູ ຕ່າງຈາກຊາວລາວສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ນັບຖືສາສະໜາພຸດ. ການແປຄຳສັບທີ່ກ່ຽວກັບອາຫານ, ພິທີກຳ, ຫຼື ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການເລືອກສັນຄຳສັບຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ຫຼື ກະທົບກະເທືອນຈິດໃຈຂອງຜູ້ອ່ານ.
5. ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານສຽງ ແລະ ລະບົບການຂຽນ
ພາສາລາວເປັນພາສາທີ່ມີວັນນະຍຸດ ຫຼື ລະບົບສຽງວັນນະຍຸດ (Tonal Language) ເຊິ່ງມີ 5-6 ສຽງວັນນະຍຸດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳສັບທີ່ມີພະຍັນຊະນະ ແລະ ສະຫຼະດຽວກັນມີຄວາມໝາຍແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມສຽງສູງ-ຕ່ຳ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພາສາທະມິນບໍ່ແມ່ນພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດ ແຕ່ມີຄວາມໂດດເດັ່ນໃນດ້ານການອອກສຽງພະຍັນຊະນະທີ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງສຽງໜັກ ແລະ ສຽງເບົາ, ລວມທັງລະບົບພະຍັນຊະນະມ້ວນລີ້ນ (Retroflex Consonants) ເຊິ່ງບໍ່ມີໃນພາສາລາວ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ການຖອດສຽງ ຫຼື ການທັບສັບ (Transliteration) ຊື່ສະເພາະ, ຊື່ຄົນ, ຫຼື ຊື່ສະຖານທີ່ ຈາກພາສາລາວເປັນພາສາທະມິນ ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກພໍສົມຄວນ.
ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ, ຕົວອັກສອນໃນພາສາທະມິນມີຈຳນວນຈຳກັດໃນການສະແດງສຽງພະຍັນຊະນະບາງຕົວ ເຊັ່ນ ສຽງ "ບ", "ປ", "ພ" ອາດຈະໃຊ້ຕົວອັກສອນດຽວກັນ (ப - Pa/Ba) ໃນການຂຽນ ແຕ່ອອກສຽງແຕກຕ່າງກັນຕາມຕຳແໜ່ງຂອງຄຳໃນປະໂຫຍກ. ນັກແປຈຶ່ງຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ທາງດ້ານສັດທະສາດ (Phonetics) のທັງສອງພາສາ ເພື່ອໃຫ້ສາມາດເລືອກຕົວອັກສອນທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດໃນການຖອດສຽງ ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດພາດໃນການອ່ານຊື່ສະເພາະ.
6. ຄຳແນະນຳ ແລະ ເຕັກນິກການແປທີ່ມີປະສິດທິພາບ
ສຳລັບນັກແປທີ່ຕ້ອງການພັດທະນາທັກສະການແປພາສາລາວເປັນພາສາທະມິນ ໃຫ້ມີຄວາມເປັນມືອາຊີບ ແລະ ຖືກຕ້ອງຕາມຫຼັກໄວຍາກອນ, ຄວນນຳໃຊ້ເຕັກນິກດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
- #ການປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງປະໂຫຍກ (Transposition): ເມື່ອອ່ານປະໂຫຍກພາສາລາວແລ້ວ, ໃຫ້ກຳນົດສ່ວນຂອງປະທານ (S), ກຳ (O), ແລະ ກິລິຍາ (V) ຢ່າງຊັດເຈນ, ຈາກນັ້ນໃຫ້ທຳການສັບປ່ຽນຕຳແໜ່ງໃຫ້ເປັນ SOV ຕາມຮູບແບບຂອງພາສາທະມິນ ກ່ອນທີ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນຂຽນ.
- ການເລືອກໃຊ້ຄຳສັບທີ່ສອດຄ່ອງກັບກໍລະນີ (Case Markers): ຕ້ອງສຶກສາ ແລະ ເຂົ້າໃຈການນຳໃຊ້ປັດໄຈທ້າຍຄຳນາມໃນພາສາທະມິນຢ່າງລະອຽດ ເພື່ອແປຄຳບຸພະບົດໃນພາສາລາວໃຫ້ກາຍເປັນປັດໄຈທ້າຍຄຳທີ່ຖືກຕ້ອງ ເຊັ່ນ: ການສະແດງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ (Genitive Case) ຫຼື ສະຖານທີ່ (Locative Case).
- ການສ້າງຄຳຄົງທີ່ ແລະ ການໃຊ້ພົດຈະນານຸກົມສະເພາະທາງ: ເນື່ອງຈາກຄຳສັບທາງວິຊາການ ຫຼື ເຕັກໂນໂລຊີໃໝ່ໆອາດຈະບໍ່ມີຄຳແປໂດຍກົງ, ນັກແປຄວນສ້າງບັນຊີຄຳສັບ (Glossary) ສະເພາະຕົວ ແລະ ເລືອກໃຊ້ວິທີການທັບສັບ ຫຼື ຖອດສຽງຢ່າງເປັນລະບົບ.
- ການກວດສອບຄວາມຖືກຕ້ອງໂດຍເຈົ້າຂອງພາສາ (Native Proofreading): ຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍທີ່ມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດຄືການສົ່ງບົດແປໃຫ້ກັບເຈົ້າຂອງພາສາທະມິນທີ່ມີຄວາມຮູ້ທາງດ້ານໄວຍາກອນກວດສອບຄືນ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພາສາທີ່ໃຊ້ມີຄວາມເປັນທຳມະຊາດ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບການແປແບບກົງຕົວເກີນໄປ.
7. ສະຫຼຸບ ແລະ ໂອກາດໃນການເຮັດວຽກຂອງນັກແປລາວ-ທະມິນ
ການແປພາສາລາວເປັນພາສາທະມິນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການປ່ຽນຄຳສັບຈາກພາສາໜຶ່ງໄປສູ່ອີກພາສາໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນແມ່ນການສ້າງຂົວຕໍ່ທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈລະຫວ່າງສອງພາກພື້ນ. ໃນຍຸກທີ່ການຄ້າດິຈິຕອນ ແລະ ການທ່ອງທ່ຽວລະຫວ່າງປະເທດກຳລັງເຕີບໂຕ, ຄວາມຕ້ອງການນັກແປທີ່ມີຄວາມສາມາດໃນການສື່ສານ ແລະ ຖ່າຍທອດຂໍ້ມູນລະຫວ່າງສອງພາສານີ້ແມ່ນມີທ່າອ່ຽງເພີ່ມຂຶ້ນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນການແປເວັບໄຊ, ເອກະສານທາງການທູດ, ຫຼື ເນື້ອຫາທາງການຕະຫຼາດ, ນັກແປທີ່ເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມລະອຽດອ່ອນ ແລະ ໂຄງສ້າງໄວຍາກອນຂອງທັງພາສາລາວ ແລະ ພາສາທະມິນ ຈະສາມາດສ້າງສັນຜົນງານການແປທີ່ມີປະສິດທິພາບສູງ ແລະ ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນເສັ້ນທາງອາຊີບນີ້ໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ.