தமிழ் மற்றும் சுவாஹிலி: இரு வேறு மொழியியல் உலகங்கள்
தமிழ் மொழி திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பழமையான செம்மொழியாகும். இது பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான இலக்கிய வரலாற்றையும், மிகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட இலக்கணக் கட்டமைப்பையும் கொண்டுள்ளது. மறுபுறம், சுவாஹிலி (கிசுவாஹிலி - Kiswahili) கிழக்கு ஆபிரிக்காவின் பான்டு (Bantu) மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முக்கிய மொழியாகும். தான்சானியா, கென்யா, உகாண்டா மற்றும் காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசு உள்ளிட்ட பல ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் இது பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. இந்த இரண்டு மொழிகளுக்கும் இடையே நேரடியாக வரலாற்று ரீதியாகவோ அல்லது மொழியியல் ரீதியாகவோ நெருங்கிய தொடர்புகள் இல்லை. எனவே, தமிழ் மொழியிலிருந்து சுவாஹிலி மொழிக்கு உள்ளடக்கங்களை மொழிபெயர்க்கும்போது மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் பல்வேறு மொழியியல் மற்றும் கலாச்சார சவால்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.
வாக்கிய அமைப்பில் உள்ள வேறுபாடுகள்: SOV vs SVO
தமிழ் மொழியின் அடிப்படை வாக்கிய அமைப்பு எழுவாய்-செயப்படுபொருள்-பயனிலை (Subject-Object-Verb அல்லது SOV) என்ற வரிசையைக் கொண்டுள்ளது. உதாரணமாக, "நான் பழம் சாப்பிட்டேன்" என்பதில் 'நான்' என்பது எழுவாய், 'பழம்' என்பது செயப்படுபொருள், 'சாப்பிட்டேன்' என்பது பயனிலை ஆகும். ஆனால், சுவாஹிலி மொழியின் வாக்கிய அமைப்பு எழுவாய்-பயனிலை-செயப்படுபொருள் (Subject-Verb-Object அல்லது SVO) என்ற வரிசையைப் பின்பற்றுகிறது. சுவாஹிலியில் இது "Nilikula matunda" (நான் சாப்பிட்டேன் பழங்கள்) என்று அமைந்திருக்கும். இங்கு "Ni-" என்பது எழுவாயைக் குறிக்கும் முன்னொட்டு, "-li-" என்பது கடந்த காலத்தைக் குறிக்கும் இடைநிலை, "-kula" என்பது வினைச்சொல், மற்றும் "matunda" என்பது செயப்படுபொருள் ஆகும். தமிழ் வாக்கியங்களை சுவாஹிலிக்கு மாற்றும்போது இந்த வாக்கிய அமைப்பை முற்றிலும் மாற்றி எழுத வேண்டும். அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், மொழிபெயர்க்கப்பட்ட வாக்கியம் சுவாஹிலி பேசுபவர்களுக்குப் புரியாததாகிவிடும்.
பெயர்ச்சொல் வகுப்புகள் (Noun Classes / Ngeli) மற்றும் திணை வேறுபாடுகள்
சுவாஹிலி மொழியின் மிக முக்கியமான மற்றும் கடினமான அம்சம் அதன் பெயர்ச்சொல் வகுப்பு முறைமையாகும். சுவாஹிலியில் சுமார் 18 பெயர்ச்சொல் வகுப்புகள் (Ngeli) உள்ளன. மனிதர்கள், விலங்குகள், மரங்கள், கருவிகள், சுருக்கமான கருத்துக்கள் போன்ற பல்வேறு பிரிவுகளின் அடிப்படையில் பெயர்ச்சொற்கள் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் குறிப்பிட்ட முன்னொட்டுகள் (Prefixes) உள்ளன. மேலும், வாக்கியத்தில் உள்ள வினைச்சொற்கள், உரிச்சொற்கள் மற்றும் பிற சொற்கள் அந்த பெயர்ச்சொல் வகுப்புடன் உடன்பட வேண்டும் (Noun-adjective concord). தமிழில் நாம் திணை (உயர்திணை, அஃறிணை), பால் (ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால், ஒன்றன்பால், பலவின்பால்) ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வினைமுற்றுகளை அமைக்கிறோம். தமிழின் இந்த திணை, பால் அமைப்பை சுவாஹிலியின் சிக்கலான பெயர்ச்சொல் வகுப்புகளுக்கு ஏற்ப மாற்றுவது மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு ஒரு பெரும் சவாலாகும். உதாரணமாக, தமிழில் 'அவன் வந்தான்', 'அவள் வந்தாள்', 'அது வந்தது' என்பதில் உள்ள வினைமுற்று வேறுபாடுகளை சுவாஹிலியில் பெயரடை மற்றும் வினைச்சொல் முன்னொட்டுகளின் அடிப்படையில் மிகத் துல்லியமாக மாற்ற வேண்டும்.
வினைச்சொல் சேர்க்கை மற்றும் காலங்கள் (Verb Conjugation and Tenses)
சுவாஹிலி ஒரு ஒட்டுநிலை மொழியாகும் (Agglutinative language). அதாவது, ஒரு வினைச்சொல்லின் முன்னொட்டுகளும் பின்னொட்டுகளும் காலம், எழுவாய், செயப்படுபொருள், மற்றும் வினையின் தன்மை ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே சொல்லுக்குள் அடக்கிவிடும். உதாரணமாக, "Nitakusomea" என்ற ஒரே சுவாஹிலிச் சொல்லுக்கு தமிழில் "நான் உனக்காகப் படிப்பேன்" என்று பொருள். இதில் 'Ni' (நான்), 'ta' (எதிர்காலம்), 'ku' (உனக்கு), 'somea' (படித்தல் - ஒருவருக்காக) ஆகிய கூறுகள் இணைந்துள்ளன. தமிழில் நாம் துணை வினைகளையும் விகுதிக் கூறுகளையும் தனித்தனியாகவோ அல்லது ஒட்டியோ பயன்படுத்துகிறோம். சுவாஹிலியின் இந்த ஒட்டுநிலைத் தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு, தமிழின் காலங்களையும் உணர்வுகளையும் சுவாஹிலி வினைச்சொற்களுக்குள் சரியாகப் பொருத்துவது மொழிபெயர்ப்பின் தரத்தை உயர்த்தும்.
பண்பாட்டுத் தழுவல் (Cultural Transposition / Localization)
தமிழ்நாடு மற்றும் கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவின் பண்பாடுகள் முற்றிலும் மாறுபட்டவை. எனவே, தமிழ் மொழியில் உள்ள கலாச்சார சொற்கள், மரபுத்தொடர்கள் (Idioms) மற்றும் பழமொழிகளை சுவாஹிலிக்கு மொழிபெயர்க்கும்போது நேரடி மொழிபெயர்ப்பு (Literal translation) தோல்வியடையும். உதாரணமாக, தமிழில் பயன்படுத்தப்படும் 'வாழைப்பழ சோம்பேறி' அல்லது 'தலைகீழாக நின்றாலும்' போன்ற மரபுத்தொடர்களை சுவாஹிலிக்கு நேரடியாக மொழிபெயர்த்தால் அதன் பொருள் சிதைந்துவிடும். அதற்குப் பதிலாக, சுவாஹிலி பண்பாட்டில் அதற்கு இணையான அர்த்தத்தைத் தரும் பழமொழிகள் அல்லது சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். சுவாஹிலியில் உள்ள 'Methali' (பழமொழிகள்) மிகவும் புகழ்பெற்றவை. கிழக்கு ஆப்பிரிக்க மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு கலந்த இந்த பழமொழிகளைப் புரிந்து கொண்டு பொருத்தமான இடங்களில் அவற்றைப் பயன்படுத்துவது மொழிபெயர்ப்பை மிகவும் இயற்கையானதாக மாற்றும்.
தமிழ் - சுவாஹிலி மொழிபெயர்ப்பை மேம்படுத்துவதற்கான உதவிக்குறிப்புகள்
- நேரடி மொழிபெயர்ப்பைத் தவிர்க்கவும்: சொற்களை ஒவ்வொன்றாக மொழிபெயர்க்காமல், முழு வாக்கியத்தின் சூழலையும் கருத்தையும் உள்வாங்கி மொழிபெயர்க்க வேண்டும்.
- சுவாஹிலி பெயர்ச்சொல் வகுப்புகளை ஆழமாகப் படிக்கவும்: சுவாஹிலியில் 'Ngeli' எனப்படும் பெயர்ச்சொல் வகுப்புகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதே வெற்றிகரமான மொழிபெயர்ப்பிற்கு அடித்தளமாகும். இதில் ஏற்படும் பிழைகள் வாக்கியத்தின் கட்டமைப்பையே சிதைத்துவிடும்.
- கலாச்சாரக் கூறுகளைக் கண்டறிந்து தழுவவும்: உணவு வகைகள், உறவுமுறைப் பெயர்கள் மற்றும் உள்ளூர் திருவிழாக்கள் போன்ற கலாச்சாரச் சொற்களுக்கு இணையான எளிய விளக்கங்களை அல்லது சுவாஹிலி கலாச்சார சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
- துணை வினைச்சொற்களின் பயன்பாடு: தமிழில் உள்ள துணை வினைச்சொற்களை (கொண்டு, விடு, போ போன்றவை) சுவாஹிலிக்கு மாற்றும்போது சுவாஹிலியின் விசேஷ வினை வடிவங்களை (Aspectual markers) பயன்படுத்த வேண்டும்.
- தரமான அகராதிகளைப் பயன்படுத்தவும்: தமிழ்-சுவாஹிலி நேரடி அகராதிகள் குறைவாகவே இருப்பதால், தமிழ்-ஆங்கிலம் மற்றும் ஆங்கிலம்-சுவாஹிலி அகராதிகளை ஒப்புநோக்கிப் பயன்படுத்துவது துல்லியத்தன்மையை உறுதி செய்யும்.
முடிவுரை மற்றும் திருத்துதல் (Review and Proofreading)
ஒரு மொழிபெயர்ப்பு முழுமையடைய வேண்டுமானால், மூல மொழியிலும் இலக்கு மொழியிலும் ஆளுமை கொண்ட நிபுணர்களால் அது சரிபார்க்கப்பட வேண்டும். தமிழ் மொழியிலிருந்து சுவாஹிலிக்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்ட உள்ளடக்கத்தை சுவாஹிலியை தாய்மொழியாகக் கொண்ட ஒருவரைக் கொண்டு திருத்துவது (Native Proofreading) மிகவும் அவசியமாகும். இது இலக்கணப் பிழைகளை நீக்குவது மட்டுமின்றி, வாசிப்புத் திறனை (Readability) இயற்கையாக மாற்ற உதவும். தமிழ் மற்றும் சுவாஹிலி ஆகிய இரு மொழிகளும் தங்களுக்குள் கொண்டுள்ள தனித்துவமான சிறப்புகளை மதித்துச் செய்யப்படும் மொழிபெயர்ப்பு மட்டுமே வாசகர்களை எளிதில் சென்றடையும்.