தமிழ் மற்றும் ஐஸ்லாந்திக் ஆகிய இரு மொழிகளும் முற்றிலும் வேறுபட்ட மொழிக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவை. தமிழ் ஒரு திராவிட மொழியாகும், இது பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான இலக்கிய வரலாற்றையும், ஒட்டுநிலை (Agglutinative) இலக்கண அமைப்பையும் கொண்டது. மறுபுறம், ஐஸ்லாந்திக் என்பது ஒரு வடக்கு ஜெர்மானிய மொழியாகும் (North Germanic language), இது பழங்கால நார்டிக் மொழியின் (Old Norse) நேரடி வாரிசாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த இரு மொழிகளுக்கு இடையே உள்ள ஆழமான மொழியியல் மற்றும் கலாச்சார இடைவெளியை நிரப்புவது ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு பெரும் சவாலாக அமைகிறது. இந்த கட்டுரையில், தமிழ் மொழியிலிருந்து ஐஸ்லாந்திக் மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கும்போது எதிர்கொள்ளும் முதன்மையான சவால்கள், இலக்கண வேறுபாடுகள் மற்றும் அதற்கான தொழில்முறை தீர்வுகள் விரிவாக ஆராயப்படுகின்றன.
மொழி அமைப்பும் இலக்கண வேறுபாடுகளும்
தமிழ் மற்றும் ஐஸ்லாந்திக் மொழிகளுக்கு இடையேயான மொழிபெயர்ப்பில் மிக முக்கியமான படிநிலை அவற்றின் அடிப்படை இலக்கணக் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்வதாகும். இரு மொழிகளின் வாக்கிய அமைப்பும், பெயர்ச்சொல் மற்றும் வினைச்சொல் மாற்றங்களும் முற்றிலும் மாறுபட்ட விதிகளின்படி இயங்குகின்றன.
வாக்கிய அமைப்பு: SOV மற்றும் SVO
தமிழ் பொதுவாக எழுவாய்-செயப்படுபொருள்-பயனிலை (Subject-Object-Verb - SOV) என்ற வாக்கிய அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, "நான் புத்தகம் படித்தேன்" என்ற வாக்கியத்தில் 'நான்' (Subject), 'புத்தகம்' (Object), 'படித்தேன்' (Verb) என்ற வரிசையில் அமைகிறது. ஆனால் ஐஸ்லாந்திக் மொழி எழுவாய்-பயனிலை-செயப்படுபொருள் (Subject-Verb-Object - SVO) என்ற அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் இது "Ég las bókina" (நான் படித்தேன் புத்தகம்) என்று அமையும். மொழிபெயர்ப்பாளர் வாக்கியங்களை மொழிபெயர்க்கும்போது இந்த வரிசை மாற்றத்தை மிகக் கவனமாகக் கையாள வேண்டும். மேலும், தமிழில் சொற்களின் வரிசை நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டது, ஆனால் ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் வாக்கிய அமைப்பின் விதிகள் மிகவும் கடுமையானவை.
வேற்றுமை உருபுகளும் பெயர்ச்சொல் மாற்றங்களும்
தமிழில் பெயர்ச்சொற்களுடன் வேற்றுமை உருபுகள் (Cases) ஒட்டுகளாகச் சேர்க்கப்படுகின்றன. தமிழில் மொத்தம் எட்டு வேற்றுமைகள் உள்ளன. ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் நான்கு வேற்றுமைகள் மட்டுமே உள்ளன: எழுவாய் வேற்றுமை (Nominative), செயப்படுபொருள் வேற்றுமை (Accusative), கொடை வேற்றுமை (Dative), மற்றும் உடைமை வேற்றுமை (Genitive). இருப்பினும், ஐஸ்லாந்திக் பெயர்ச்சொற்கள் அவற்றின் பாலினம் (ஆண், பெண், அலி) மற்றும் எண்களுக்கு (ஒருமை, பன்மை) ஏற்ப முற்றிலும் வேறுபட்ட விகுதிகளைப் பெறுகின்றன. தமிழில் பாலினம் என்பது உயர்திணை மற்றும் அஃறிணை அடிப்படையில் பிரிக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் உயிரற்ற பொருட்களுக்கும் ஆண் அல்லது பெண் பாலினம் கற்பிக்கப்படுகிறது. இது மொழிபெயர்ப்பில் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தலாம். உதாரணமாக, தமிழில் 'மேஜை' என்பது அஃறிணை, ஆனால் ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் 'borð' (மேஜை) என்பது அலிப்பாலாகும் (Neuter).
மரியாதைச் சொற்களும் சமூகக் கலாச்சார சூழலும்
தமிழ் மொழியில் மரியாதை மற்றும் சமூக அடுக்குமுறைக்கு மிக முக்கியப் பங்கு உண்டு. ஒருவரை விளிக்கும்போது வயது, தகுதி, உறவுமுறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் 'நீ', 'நீங்கள்', 'அவன்', 'அவர்' போன்ற சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், ஐஸ்லாந்திக் சமூகம் மிகவும் சமத்துவமானது. அங்கு அதிபர் முதல் சாதாரண குடிமகன் வரை அனைவரையும் அவர்களின் முதல் பெயரைக்கொண்டே அழைப்பார்கள். ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் 'þú' (நீ) என்ற சொல்லே அனைவரையும் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. மிக அரிதான வரலாற்று அல்லது மதச் சூழல்களைத் தவிர, தமிழில் பயன்படுத்தப்படும் 'நீங்கள்' போன்ற பன்மை மரியாதைச் சொற்களுக்கு ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் நேரடி இணைகள் இல்லை. எனவே, தமிழ் உரையாடல்களில் உள்ள சமூக உறவுகளின் நுணுக்கங்களை ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் கொண்டு வரும்போது, சொற்களுக்குப் பதிலாகச் சூழலுக்கு ஏற்ற விவரிப்புகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.
வினைச்சொல் பயன்பாடும் கால மாற்றங்களும்
தமிழ் மற்றும் ஐஸ்லாந்திக் ஆகிய இரு மொழிகளிலுமே வினைச்சொற்கள் காலத்தைக் காட்டுவதோடு மட்டுமின்றி, திணை, பால், எண் மற்றும் இடத்தையும் உணர்த்துகின்றன. தமிழில் மூன்று முக்கியக் காலங்கள் (இறந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம்) தெளிவாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் இரண்டு முக்கியக் காலங்கள் மட்டுமே உள்ளன: இறந்த காலம் மற்றும் நிகழ்காலம். எதிர்காலத்தைக் குறிக்க அவர்கள் நிகழ்கால வினைச்சொற்களையோ அல்லது உதவி வினைச்சொற்களையோ பயன்படுத்துகிறார்கள். மேலும், ஐஸ்லாந்திக் வினைச்சொற்கள் வலுவான (Strong) மற்றும் பலவீனமான (Weak) வினைச்சொற்கள் என வகைப்படுத்தப்பட்டு, அவற்றின் மாற்றங்கள் மிகவும் சிக்கலானவை. தமிழ் வினைச்சொற்களில் காணப்படும் தன்வினை, பிறவினை, செய்வினை, செயப்பாட்டு வினை போன்ற வேறுபாடுகளை ஐஸ்லாந்திக் மொழிக்கு மாற்றும்போது கவனமாகச் செயல்பட வேண்டும்.
கலாச்சாரப் பரிமாற்றமும் கலைச்சொல் சவால்களும்
தமிழ்நாடு வெப்பமண்டலப் பகுதியாகும், ஐஸ்லாந்து துருவப் பகுதிக்கு அருகில் அமைந்துள்ள ஒரு பனிப்பிரதேசமாகும். இதனால் இரு மொழிகளின் கலாச்சாரம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த சொற்களஞ்சியங்கள் முற்றிலும் மாறுபடுகின்றன. தமிழ் மொழியில் உள்ள பல்வேறு விவசாய முறைகள், உணவு வகைகள் (உதாரணமாக: இட்லி, தோசை, சாம்பார்), மற்றும் உறவுமுறைகள் (உதாரணமாக: மாமா, அத்தை, சித்தி, பெரியப்பா) ஆகியவற்றுக்கு ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் நேரடிச் சொற்கள் இல்லை. இதேபோல், ஐஸ்லாந்திக் மொழியில் பனி, பனிப்பாறைகள், காற்று மற்றும் எரிமலைகள் தொடர்பான நூற்றுக்கணக்கான நுணுக்கமான சொற்கள் உள்ளன (உதாரணமாக: 'Snjór' - பனி, 'Ís' - பனிக்கட்டி, 'Jökull' - பனிப்பாறை). இத்தகைய சொற்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது விளக்கங்களைச் சேர்க்க வேண்டியிருக்கும்.
வெற்றிகரமான மொழிபெயர்ப்பிற்கான தொழில்முறை குறிப்புகள்
தமிழ் மற்றும் ஐஸ்லாந்திக் மொழிகளுக்கு இடையேயான மொழிபெயர்ப்பை மேம்படுத்த பின்வரும் குறிப்புகள் உதவும்:
- நேரடி மொழிபெயர்ப்பைத் தவிர்க்கவும்: இரு மொழிகளின் வாக்கிய அமைப்பும் இலக்கண விதைகளும் முற்றிலும் மாறுபட்டவை என்பதால், வார்த்தைக்கு வார்த்தை மொழிபெயர்ப்பது வாக்கியத்தின் பொருளைக் கெடுத்துவிடும். கருத்துக்கு முன்னுரிமை அளித்து மொழிபெயர்க்க வேண்டும்.
- பண்பாட்டு தழுவல் (Localization): தமிழ் கலாச்சாரக் கூறுகளை ஐஸ்லாந்திக் வாசகர்களுக்குப் புரியும் வகையில் தகுந்த விளக்கங்கள் அல்லது உள்ளூர் உதாரணங்களுடன் மாற்றியமைக்க வேண்டும்.
- துணை அகராதிகளைப் பயன்படுத்துங்கள்: இரு மொழிகளுக்கும் நேரடி அகராதிகள் குறைவாக இருப்பதால், ஆங்கிலத்தை ஒரு இடைநிலை மொழியாகப் (Bridge Language) பயன்படுத்தி சொற்களின் துல்லியமான பொருளை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
- பாலின விதிகளில் கவனம் செலுத்துங்கள்: ஐஸ்லாந்திக் மொழியின் பெயர்ச்சொல் பாலின விதிகளையும், அவை பெயர்ச்சொல்லுடன் இணையும் வினையடிகள் மற்றும் உரிச்சொற்களில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களையும் முழுமையாகச் சரிபார்க்கவும்.
சுருக்கமாகக் கூறின், தமிழ்-ஐஸ்லாந்திக் மொழிபெயர்ப்பு என்பது வெறும் சொற்களை மாற்றுவது மட்டுமல்ல, அது இரு வேறுபட்ட உலகங்களை இணைக்கும் ஒரு கலை. இரு மொழிகளின் இலக்கண நுணுக்கங்களையும், பண்பாட்டுப் பின்னணியையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம் மட்டுமே துல்லியமான மற்றும் இயல்பான மொழிபெயர்ப்பை உருவாக்க முடியும்.