உலகில் மிகவும் பழமையான மற்றும் செழுமையான மொழிகளில் தமிழும் ஒன்றாகும். அதேபோல், ஆசியாவின் மிக முக்கியமான பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்ப மொழியாக ஜப்பானிய மொழி விளங்குகிறது. வணிகம், தொழில்நுட்பம், சுற்றுலா மற்றும் கல்வி போன்ற பல்வேறு துறைகளில் தமிழ்நாடு மற்றும் ஜப்பான் இடையேயான தொடர்புகள் அதிகரித்து வரும் இன்றைய சூழலில், தமிழ் மொழியிலிருந்து ஜப்பானிய மொழிக்கு துல்லியமாக மொழிபெயர்ப்பது மிகவும் இன்றியமையாததாகிறது. இந்த கட்டுரை தமிழ் - ஜப்பானிய மொழிபெயர்ப்பின் முக்கிய செயல்முறைகள், இலக்கண ஒற்றுமை-வேற்றுமைகள், எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மற்றும் வெற்றிகரமான மொழிபெயர்ப்பிற்கான பயனுள்ள குறிப்புகளைப் பற்றி விரிவாக விளக்குகிறது.
வாக்கிய அமைப்பு மற்றும் இலக்கண ஒற்றுமைகள் (Sentence Structure and Grammatical Similarities)
தமிழ் மற்றும் ஜப்பானிய மொழிகளுக்கு இடையே உள்ள மிகப்பெரிய சாதகமான அம்சம் என்னவென்றால், இவ்விரு மொழிகளின் வாக்கிய அமைப்பும் (Sentence Structure) ஒரே மாதிரியாக இருப்பதே ஆகும். ஆங்கிலம் போன்ற மேலைநாட்டு மொழிகள் எழுவாய்-பயனிலை-செயப்படுபொருள் (Subject-Verb-Object - SVO) என்ற அமைப்பைக் கொண்டிருக்கும் போது, தமிழும் ஜப்பானிய மொழியும் எழுவாய்-செயப்படுபொருள்-பயனிலை (Subject-Object-Verb - SOV) என்ற அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன. இதனால் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் வார்த்தைகளின் வரிசையை மாற்றாமல் எளிதாக மொழிபெயர்க்க முடிகிறது.
- தமிழ் வாக்கியம்: நான் (Subject) பழம் (Object) சாப்பிடுகிறேன் (Verb).
- ஜப்பானிய வாக்கியம்: வாதாஷி வா (Subject) குதாமுனோ ஓ (Object) தபெமாசு (Verb).
இந்த அமைப்பு ரீதியான ஒற்றுமை மொழிபெயர்ப்பின் போது வாக்கிய அமைப்பை மாற்றுவதற்கான நேரத்தையும் உழைப்பையும் கணிசமாகக் குறைக்கிறது. மேலும், இரண்டு மொழிகளுமே ஒட்டுநிலை மொழிகளாகும் (Agglutinative Languages). அதாவது, ஒரு சொல்லின் இறுதியில் பலவிதமான விகுதிகளை இணைப்பதன் மூலம் புதிய அர்த்தங்களை உருவாக்க முடியும்.
ஜப்பானிய மொழியின் மரியாதை நிலைகளும் (Keigo) மொழிபெயர்ப்பு சவால்களும்
தமிழில் நாம் பெரியவர்களை அல்லது புதியவர்களை மதித்துப் பேசுவதற்கு 'நீ' என்பதற்குப் பதிலாக 'நீங்கள்' என்றும், வினைச்சொற்களில் 'வந்தார்', 'செய்தார்' போன்ற மரியாதைப் பின்னொட்டுகளையும் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் ஜப்பானிய மொழியில் இந்த மரியாதை முறை (Honorifics - Keigo) மிகவும் சிக்கலானது மற்றும் ஆழமானது. ஜப்பானிய சமூகத்தில் ஒருவருடைய தகுதி, வயது, உறவுமுறை மற்றும் வணிகச் சூழல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து சொற்களின் தேர்வு மாறுபடும்.
ஜப்பானிய மரியாதை முறை மூன்று முக்கிய பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது:
- தேினேகோ (Teineigo - Polite Language): இது பொதுவாக அறிமுகமில்லாதவர்களிடமும் சமமான தகுதியுடையவர்களிடமும் பேசும் போது பயன்படுத்தப்படும் பொதுவான மரியாதையான மொழியாகும். தமிழில் 'பேசுகிறேன்' என்பதை ஜப்பானிய மொழியில் 'ஹனாஷிமாசு' (Hanashimasu) எனக் கூறுவதைக் குறிப்பிடலாம்.
- சொன்கேகோ (Sonkeigo - Respectful Language): இது வாடிக்கையாளர்கள், மேலாளர்கள் அல்லது நம்மை விட உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களின் செயல்களை விவரிக்கும் போது பயன்படுத்தப்படுகிறது. அவர்களைப் பெருமைப்படுத்த இந்த வடிவம் உதவும்.
- கெஞ்சோகோ (Kenjougo - Humble Language): இது நம்முடைய சொந்த செயல்களை அல்லது நமது குழுவைச் சார்ந்தவர்களின் செயல்களைப் பணிவுடன் குறிப்பிடும் போது பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம் எதிராளியை மறைமுகமாக உயர்த்த முடியும்.
தமிழில் இருந்து ஜப்பானிய மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கும் போது, மூல உரையின் சூழலை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டு, எந்த வகையான மரியாதை முறையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது மிகவும் முக்கியம். தவறான மரியாதை முறையைப் பயன்படுத்துவது ஜப்பானிய கலாச்சாரத்தில் பெரும் மரியாதைக் குறைவாகக் கருதப்படும்.
வேற்றுமை உருபுகள் மற்றும் இடைச்சொற்களின் பயன்பாடு (Particles / Postpositions)
தமிழில் பெயரடைகளுடனும் பெயர்ச்சொற்களுடனும் இணையும் வேற்றுமை உருபுகள் (ஐ, ஆல், கு, இன், அது, கண்) வாக்கியத்தின் பொருளைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஜப்பானிய மொழியிலும் இதேபோன்ற 'துணைச்சொற்கள்' அல்லது 'பார்ட்டிகல்ஸ்' (Particles - 助詞 - Joshi) மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. 'வா' (wa), 'கா' (ga), 'ஓ' (o), 'நி' (ni), 'தே' (de), 'நோ' (no) போன்ற இடைச்சொற்கள் ஜப்பானிய மொழியில் வார்த்தைகளுக்கு இடையேயான தொடர்பை விளக்குகின்றன.
உதாரணமாக, தமிழில் 'ராமன் இராவணனைக் கொன்றான்' என்பதில் 'ஐ' என்ற வேற்றுமை உருபு செயப்படுபொருளைக் குறிக்கிறது. ஜப்பானிய மொழியிலும் இதேபோல 'ஓ' (o) பார்ட்டிகல் செயப்படுபொருளுக்குப் பின்னால் வரும். ஆனால், சில சமயங்களில் தமிழின் வேற்றுமை உருபுகளும் ஜப்பானிய இடைச்சொற்களும் நேரடியாகப் பொருந்தாமல் போகலாம். இந்த இடங்களில்தான் மொழிபெயர்ப்பாளரின் திறமை வெளிப்படுகிறது. சூழலுக்குப் பொருத்தமான இடைச்சொல்லைத் தேர்ந்தெடுப்பது வாக்கியத்தின் தெளிவை அதிகரிக்கும்.
எழுத்து முறையின் வேறுபாடுகள் (Writing Systems and Scripts)
தமிழ் மொழிக்கு ஒரே ஒரு எழுத்து முறை மட்டுமே உள்ளது (உயிர், மெய், உயிர்மெய், ஆய்த எழுத்துக்கள்). ஆனால் ஜப்பானிய மொழி மூன்று வெவ்வேறு எழுத்து வடிவங்களை ஒரே நேரத்தில் பயன்படுத்துகிறது. இது மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு ஒரு பெரும் சவாலாக அமைகிறது:
- ஹிரகானா (Hiragana): இது ஜப்பானிய மொழியின் சொந்த சொற்களையும் இலக்கண ஒட்டுகளையும் எழுதப் aplica.
- கதகானா (Katakana): இது பிற மொழிகளிலிருந்து பெறப்பட்ட சொற்கள் (Foreign words), தொழில்நுட்பக் கலைச்சொற்கள் மற்றும் பெயர்களை எழுதப் பயன்படுகிறது. தமிழில் இருந்து ஜப்பானிய மொழிக்கு பெயர்களை மொழிபெயர்க்கும் போது, கதகானா எழுத்துக்களில்தான் எழுத வேண்டும்.
- கஞ்சி (Kanji): சீன மொழியிலிருந்து பெறப்பட்ட இந்த சித்திர எழுத்துக்கள் (Logograms) கருத்துக்களையும் பொருளையும் நேரடியாகக் குறிக்கின்றன. ஒரு கஞ்சி எழுத்திற்கு பல உச்சரிப்புகளும் அர்த்தங்களும் இருக்கலாம்.
தமிழ்ப் பெயர்களை ஜப்பானிய மொழியில் எழுதும்போது, ஜப்பானிய ஒலியியல் முறைக்கு ஏற்ப அவற்றை மாற்ற வேண்டும். உதாரணமாக, 'பாரதி' என்ற பெயரை ஜப்பானிய ஒலிகளுக்கு ஏற்ப 'பரதி' (Barati - バラティ) என்று கதகானாவில் எழுத வேண்டும். முறையான ஒலியியல் மாற்றங்களைச் செய்யாவிட்டால், ஜப்பானிய வாசகர்களால் அப்பெயரைச் சரியாக உச்சரிக்க முடியாமல் போகும்.
வெற்றிகரமான தமிழ் - ஜப்பானிய மொழிபெயர்ப்பிற்கான நடைமுறை குறிப்புகள்
ஒரு சிறந்த தமிழ் - ஜப்பானிய மொழிபெயர்ப்பாளராக உருவாவதற்கும், உயர்தரமான மொழிபெயர்ப்பை வழங்குவதற்கும் பின்வரும் நடைமுறை குறிப்புகளைப் பின்பற்றலாம்:
- எழுவாயைத் தவிர்த்தல் (Subject Omission): ஜப்பானிய மொழியில் சூழல் தெளிவாக இருக்கும் போது, 'நான்', 'நீ' போன்ற எழுவாய்களைப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். தேவையின்றி எழுவாய்களைப் பயன்படுத்துவது வாக்கியத்தின் இயல்பான தன்மையைக் கெடுக்கும்.
- நேரடி மொழிபெயர்ப்பைத் தவிர்த்தல்: தமிழ் பழமொழிகளையோ அல்லது வட்டார வழக்குச் சொற்களையோ நேரடியாக மொழிபெயர்க்காமல், அதற்கு இணையான ஜப்பானிய மரபுத்தொடர்களை (Idioms) கண்டறிந்து பயன்படுத்த வேண்டும்.
- துணை வினைச்சொற்கள்: தமிழிலுள்ள 'கொண்டிருக்கிறான்', 'விட்டான்', 'பார்த்தான்' போன்ற துணை வினைகளின் அர்த்தங்களை ஜப்பானிய மொழியில் எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது என்பதை ஆழமாகப் பயில வேண்டும்.
- இருவழிச் சரிபார்ப்பு (Back-Translation): மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஜப்பானிய உரையை மீண்டும் ஒருமுறை தமிழில் மொழிபெயர்த்துப் பார்ப்பதன் மூலம் ஏதேனும் தகவல் விடுபட்டுள்ளதா அல்லது தவறாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளதா என்பதை எளிதாகக் கண்டறியலாம்.
- கலாச்சாரப் பின்னணி: இரு நாடுகளின் கலாச்சாரப் பின்னணியைப் புரிந்துகொள்வது மிக முக்கியம். ஜப்பானியர்களின் மறைமுகமான பேச்சு வழக்கையும் (Indirect expression) அவர்களின் பணிவையும் மொழிபெயர்ப்பில் கொண்டு வர வேண்டும்.
தமிழ் மற்றும் ஜப்பானிய மொழிகளுக்கு இடையே உள்ள ஆழமான மொழியியல் உறவுகளையும் சவால்களையும் புரிந்துகொள்வதன் மூலம், மிகச் சிறந்த மற்றும் இயல்பான மொழிபெயர்ப்பை உருவாக்க முடியும். மொழியியல் விதிகளைத் தாண்டி, ஜப்பானிய மக்களின் பண்பாட்டையும் சிந்தனை முறையையும் உள்வாங்கிக் கொள்வதே உயர்தர மொழிபெயர்ப்பின் ரகசியமாகும்.