உலகமயமாக்கல் மற்றும் வணிக விரிவாக்கம் காரணமாக, உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் உள்ள மொழிகளுக்கு இடையேயான தொடர்பு முன்னெப்போதையும் விட இன்று மிகவும் அவசியமானதாக மாறியுள்ளது. இந்த வகையில், தென்னிந்தியாவின் பழமையான மற்றும் செழுமையான மொழியான தமிழ் மொழியிலிருந்து, மடகாஸ்கர் நாட்டின் தேசிய மொழியான மலகாசி (Malagasy) மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது ஒரு தனித்துவமான மற்றும் சவாலான பணியாகும். ஆஸ்திரோனேசிய (Austronesian) மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மலகாசி மொழிக்கும், திராவிட மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் மொழிக்கும் இடையே உள்ள இலக்கண, பண்பாட்டு மற்றும் கட்டமைப்பு வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது உயர்தர மொழிபெயர்ப்பிற்கு மிக அவசியமாகும். இந்த வழிகாட்டி, தமிழ்-மலகாசி மொழிபெயர்ப்பின் முக்கிய கூறுகளை விரிவாக விளக்குகிறது.
தமிழ் மற்றும் மலகாசி: மொழியியல் பின்னணி ஒப்பீடு
தமிழ் மொழி பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான இலக்கிய வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு செம்மொழியாகும். இது ஒட்டுநிலை (Agglutinative) அமைப்பைக் கொண்டது, அதாவது சொற்களின் வேர்ச்சொல்லுடன் பல்வேறு விகுதிகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் புதிய சொற்களும் இலக்கண உறவுகளும் உருவாக்கப்படுகின்றன. மறுபுறம், மடகாஸ்கரில் பேசப்படும் மலகாசி மொழி, இந்தோனேசியா, மலேசியா மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளின் மொழிகளோடு நெருங்கிய தொடர்புடைய ஆஸ்திரோனேசிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது. இருப்பினும், காலப்போக்கில் ஆப்பிரிக்க பான்டு (Bantu) மொழிகள், அரபு மற்றும் பிரெஞ்சு மொழிகளின் தாக்கமும் இதில் ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த இரண்டு மொழிகளின் குடும்ப பின்னணியே முற்றிலும் வேறானது என்பதால், நேரடி மொழிபெயர்ப்பு என்பது சாத்தியமற்றது. மாறாக, வாக்கியங்களின் பொருளை உள்வாங்கி மறுஆக்கம் செய்வதே சரியான அணுகுமுறையாகும்.
வாக்கிய அமைப்பில் உள்ள வேறுபாடுகள் (SOV vs VOS)
தமிழ்-மலகாசி மொழிபெயர்ப்பில் உள்ள மிக முக்கியமான சவால் வாக்கிய அமைப்பில் உள்ள வேறுபாடாகும். தமிழ் மொழி பொதுவாக எழுவாய்-செயப்படுபொருள்-பயன்நிலை (Subject-Object-Verb - SOV) என்ற வரிசையைப் பின்பற்றுகிறது.
எடுத்துக்காட்டாக:
"நான் (எழுவாய்) ஒரு புத்தகம் (செயப்படுபொருள்) படித்தேன் (பயன்நிலை)."
ஆனால், மலகாசி மொழி உலகில் மிக அரிதான வாக்கிய அமைப்புகளில் ஒன்றான பயன்நிலை-செயப்படுபொருள்-எழுவாய் (Verb-Object-Subject - VOS) என்ற வரிசையைப் பின்பற்றுகிறது.
மேற்கண்ட வாக்கியம் மலகாசி மொழியில் பின்வருமாறு அமையும்:
"படித்தேன் (பயன்நிலை) ஒரு புத்தகம் (செயப்படுபொருள்) நான் (எழுவாய்)."
இந்த அமைப்பியல் மாற்றம் காரணமாக, தமிழிலிருந்து மொழிபெயர்க்கும்போது வாக்கியத்தின் முடிவில் வரும் வினைச்சொல்லை மலகாசி வாக்கியத்தின் தொடக்கத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டும். அதேபோல், தமிழின் எழுவாயை மலகாசியின் இறுதிப் பகுதிக்கு மாற்ற வேண்டும். இந்த இலக்கண மாற்றத்தை முறையாகச் செய்யாவிட்டால், வாக்கியத்தின் பொருள் சிதைந்துவிடும் அல்லது இயற்கையற்றதாகத் தோன்றும்.
உருபனியல் சவால்கள் மற்றும் ஒட்டுகளின் பயன்பாடு
தமிழ் மற்றும் மலகாசி ஆகிய இரு மொழிகளுமே ஒட்டுநிலை மொழிகளாக இருந்தாலும், அவை ஒட்டுகளைப் பயன்படுத்தும் விதம் வேறுபடுகிறது. தமிழில் பின்னொட்டுகள் (Suffixes) மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. பெயர்ச்சொற்களுடன் வேற்றுமை உருபுகள், பன்மை விகுதிகள் போன்றவையும், வினைச்சொற்களுடன் திணை, பால், எண், இடம் மற்றும் காலத்தைக் காட்டும் விகுதிகளும் பின்னால் ஒட்டுகளாக இணைகின்றன.
மலகாசி மொழியில் முன்னொட்டுகள் (Prefixes), உள்ஒட்டுகள் (Infixes) மற்றும் பின்னொட்டுகள் (Suffixes) ஆகிய மூன்றும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. குறிப்பாக, மலகாசி வினைச்சொற்கள் மிகவும் சிக்கலானவை. ஒரு வினைச்சொல்லின் செயப்பாட்டுப் பொருள் (Passive voice), செய்வினைப் பொருள் (Active voice) அல்லது கருவிப் பொருள் (Circumstantial voice) ஆகியவற்றை உணர்த்த வினைச்சொல்லின் உள்ளேயே மாற்றங்கள் அல்லது உள்ஒட்டுகள் சேர்க்கப்படுகின்றன. மலகாசி மொழியில் செயப்பாட்டு வினை வாக்கியங்கள் (Passive constructions) மிகவும் இயல்பானவையாகவும், தினசரி பேச்சில் அதிகம் பயன்படுத்தப்படுபவையாகவும் இருக்கின்றன. தமிழில் செய்வினையாக இருக்கும் ஒரு வாக்கியத்தை மலகாசிக்கு மாற்றும்போது, பெரும்பாலும் அதனை செயப்பாட்டு வினையாக மாற்றி அமைப்பதே மலகாசி வாசகர்களுக்குப் படிக்க எளிதாக இருக்கும்.
பண்பாட்டு உள்ளூர்மயமாக்கல் (Cultural Localization)
வெறும் வார்த்தைகளை மொழிபெயர்ப்பது நல்ல மொழிபெயர்ப்பாகாது. கலாச்சாரக் கூறுகளைப் பிரதிபலிப்பதே உண்மையான மொழிபெயர்ப்பு. தமிழ் கலாச்சாரம் தட்பவெப்ப நிலை, விவசாயம், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் நீண்ட ஆன்மீக மரபுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மடகாஸ்கர் கலாச்சாரம் அதன் புவியியல் தனித்துவம், ஆப்பிரிக்க-ஆசிய கலப்பு மற்றும் முன்னோர்களை வழிபடும் 'ரஸானா' (Razana) போன்ற மரபுகளை உள்ளடக்கியது.
உதாரணமாக, தமிழில் உறவுமுறைகளைக் குறிக்க அண்ணன், தம்பி, அக்கா, தங்கை என தனித்தனி சொற்கள் உள்ளன. மலகாசி மொழியில் உடன்பிறந்தவர்களைக் குறிக்கும்போது பேசுபவரின் பாலினத்தைப் பொறுத்து சொற்கள் மாறுபடும். ஒரு ஆண் தன் சகோதரனைக் குறிப்பிட ஒரு சொல்லையும், சகோதரியைக் குறிப்பிட வேறு சொல்லையும் பயன்படுத்துகிறான். அதேபோல், தமிழில் உள்ள பழமொழிகள் மற்றும் மரபுத்தொடர்களை மலகாசி மொழிக்கு மாற்றும்போது, அவற்றிற்கு இணையான மலகாசி பழமொழிகளைக் கண்டறிந்து எழுத வேண்டும். 'ஆடிக்காற்றில் அம்மியும் பறக்கும்' என்ற தமிழ்ப் பழமொழியை நேரடியாக மொழிபெயர்க்காமல், அதற்கு இணையான வலிமையைக் குறிக்கும் மலகாசி வழக்குகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
தமிழ் - மலகாசி மொழிபெயர்ப்பிற்கான சிறந்த குறிப்புகள்
- வினைச்சொல் மாற்றங்களைக் கவனித்தல்: தமிழில் காலங்களைக் காட்டும் சொற்கள் வினைச்சொல்லின் இறுதியில் வரும். மலகாசி மொழியில் காலங்கள் பொதுவாக முன்னொட்டுகள் மூலம் குறிக்கப்படுகின்றன (உதாரணமாக, கடந்த காலத்திற்கு 'n-', நிகழ்காலத்திற்கு 'm-', எதிர்காலத்திற்கு 'h-'). எனவே, கால மாற்றங்களை துல்லியமாக மொழிபெயர்ப்பது அவசியம்.
- செயப்பாட்டு வினையைப் பயன்படுத்துதல்: மலகாசி வாசகர்களுக்குத் தகுந்தவாறு உரையை மாற்றும்போது, செய்வினை வாக்கியங்களைச் செயப்பாட்டு வினைகளாக மாற்றுவது வாசிப்புத் திறனை அதிகரிக்கும்.
- பிரெஞ்சு மொழியின் தாக்கம்: மடகாஸ்கரில் பிரெஞ்சு மொழி இரண்டாவது அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக இருப்பதால், நவீன கலைச்சொற்கள், அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப சொற்களுக்குப் பிரெஞ்சு கடன்சொற்கள் மலகாசியில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. தமிழிலிருந்து நவீன ஆவணங்களை மொழிபெயர்க்கும்போது மலகாசியில் உள்ள பிரெஞ்சு கடன்சொற்களைத் தெரிந்து வைத்திருப்பது உதவும்.
- தொடர் வாசிப்பு மற்றும் திருத்தம்: மொழிபெயர்க்கப்பட்ட இறுதிப் பிரதையை மடகாஸ்கரைச் சேர்ந்த ஒரு சொந்த மொழி பேசுபவரைக் கொண்டு (Native Speaker) சரிபார்ப்பது பிழைகளைத் தவிர்க்க உதவும்.
முடிவுரை மற்றும் முக்கியத்துவம்
தமிழிலிருந்து மலகாசிக்கு மொழிபெயர்ப்பது என்பது இரு வேறுபட்ட உலகங்களை இணைக்கும் ஒரு பாலமாகும். மொழியியல் விதிகளைத் தாண்டி, இரு நாட்டு மக்களின் சிந்தனை முறையையும் கலாச்சாரத்தையும் உள்வாங்கிக் கொள்ளும்போது மட்டுமே இந்த மொழிபெயர்ப்பு முழுமையடையும். முறையான இலக்கணப் பயிற்சி, வாக்கிய அமைப்பில் உள்ள தெளிவு மற்றும் கலாச்சார உணர்திறன் ஆகியவற்றைக் கொண்டு செய்யப்படும் மொழிபெயர்ப்பு, இரு மொழிகளுக்கு இடையேயான தொடர்பையும் பரஸ்பரப் புரிதலையும் வலுப்படுத்தும் என்பதில் ஐயமில்லை.