தமிழ் மற்றும் இலத்தீன் ஆகிய இரு மொழிகளும் உலகின் மிக பழமையான, செழுமையான மற்றும் தனித்துவமான இலக்கணக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட செம்மொழிகளாகும். தமிழ் மொழி திராவிட மொழிக்குடும்பத்தின் முதன்மை மொழியாகவும், இலத்தீன் மொழி இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பத்தின் கிளாசிக்கல் மொழியாகவும் விளங்குகின்றன. இவ்விரு மொழிகளுக்கும் இடையே நேரடியாக மொழிபெயர்ப்பு செய்வது என்பது வெறும் சொற்களை மாற்றுவது மட்டுமல்ல, அது இரு வேறு பண்பாட்டு மற்றும் மொழியியல் உலகங்களை இணைக்கும் ஒரு கலைப் பயணமாகும். தற்காலத்தில் அறிவியல், தத்துவம், சட்டம் மற்றும் சமயப் பயன்பாடுகளுக்காகத் தமிழிலிருந்து இலத்தீன் மொழிக்குச் செய்யப்படும் மொழிபெயர்ப்புகளின் தேவை அதிகரித்து வருகிறது. இக்கட்டுரையில் தமிழிலிருந்து இலத்தீன் மொழிக்கு வெற்றிகரமாக மொழிபெயர்ப்பதற்கான வழிமுறைகள், எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மற்றும் அதற்கான தீர்வுகள் குறித்து விரிவாகக் காண்போம்.
இரு மொழிகளின் கட்டமைப்பு வேறுபாடுகள்
தமிழிலிருந்து இலத்தீனுக்கு மொழிபெயர்க்கும் போது முதலில் கவனிக்க வேண்டியது அவற்றின் வாக்கிய அமைப்பாகும். தமிழ் ஒரு ஒட்டுநிலை மொழியாகும் (Agglutinative Language), அதாவது சொற்களின் வேர்ச்சொல்லோடு பல்வேறு விகாரங்கள் மற்றும் உருபுகள் ஒட்டப்பட்டு புதிய சொற்களும் வாக்கியங்களும் உருவாக்கப்படுகின்றன. இலத்தீன் ஒரு வளைநிலை மொழியாகும் (Inflected Language), இங்கு சொல்லின் ஈறுகள் மாறுபடுவதன் மூலம் அதன் இலக்கணப் பங்கு தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
வாக்கிய ஒழுங்கமைப்பைப் பொறுத்தவரை, தமிழ் பொதுவாக எழுவாய்-செயப்படுபொருள்-பயனிலை (Subject-Object-Verb - SOV) என்ற அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது. இலத்தீன் மொழியில் வாக்கிய ஒழுங்கமைப்பு மிகவும் நெகிழ்வானது. இலத்தீனில் சொற்களின் ஈறுகளே (declensions and conjugations) வாக்கியத்தின் பொருளை உணர்த்துவதால், சொற்கள் எந்த வரிசையிலும் அமையலாம் என்றாலும், செம்மொழி நடையில் SOV அமைப்பே பெரும்பாலும் விரும்பப்படுகிறது. இது தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு ஒரு சாதகமான அம்சமாக அமைகிறது.
வேற்றுமை உருபுகளை ஒப்பிடுதல் மற்றும் கையாளுதல்
தமிழ் மற்றும் இலத்தீன் ஆகிய இரு மொழிகளிலும் பெயர்ச்சொற்கள் வேற்றுமை உருபுகளின் அடிப்படையில் மாறுபடுகின்றன. இது மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒரு பகுதியாகும்.
- எழுவாய் வேற்றுமை (Nominative Case): தமிழில் எழுவாயாக வரும் பெயர்ச்சொல் உருபேற்காமல் வரும். இலத்தீனிலும் 'Nominativus' என்ற வேற்றுமை வாக்கியத்தின் எழுவாயைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது.
- இரண்டாம் வேற்றுமை (Accusative Case): தமிழில் 'ஐ' உருபு செயப்படுபொருளைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. இலத்தீனில் 'Accusativus' என்பது செயப்படுபொருளைக் குறிக்கப் பயன்படும் வேற்றுமையாகும்.
- மூன்றாம் வேற்றுமை (Ablative / Instrumental Case): தமிழில் 'ஆல்', 'ஓடு', 'உடன்' போன்ற உருபுகள் கருவி மற்றும் உடனிகழ்ச்சியைக் குறிக்கும். இலத்தீனில் இதற்கு இணையான வேற்றுமை 'Ablativus' ஆகும், இது காரணம், கருவி மற்றும் பிரிவைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது.
- நான்காம் வேற்றுமை (Dative Case): தமிழில் 'கு' உருபு கொடை மற்றும் திசையைக் குறிக்கும். இலத்தீனில் 'Dativus' என்பது பெறுபவரைக் (indirect object) குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
- ஐந்தாம் வேற்றுமை (Ablative Case): தமிழில் 'இலிருந்து', 'நின்று' என்ற நீங்கல் பொருளில் வரும் உருபுகள் இலத்தீன் மொழியின் 'Ablativus' வேற்றுமையுடன் ஒத்துப்போகின்றன.
- ஆறாம் வேற்றுமை (Genitive Case): தமிழில் 'அது', 'உடைய' ஆகிய உடைமைப் பொருள் உருபுகள் இலத்தீன் மொழியின் 'Genitivus' வேற்றுமையோடு நேரடியாக ஒப்பிடத்தக்கவை.
- ஏழாம் வேற்றுமை (Locative Case): தமிழில் 'கண்', 'இல்', 'மேல்' ஆகிய இடப்பொருள் உருபுகளுக்கு இணையாக இலத்தீனில் 'Locativus' அல்லது 'Ablativus' உடன் கூடிய முன்னிடைச்சொற்கள் (prepositions) பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
வினைச்சொல் அமைப்புகள் மற்றும் கால மாற்றங்கள்
தமிழ்ப் பெயர்ச்சொற்களைப் போலவே வினைச்சொற்களும் இலக்கணக் கூறுகள் பலவற்றைத் தாங்கி நிற்கின்றன. தமிழில் வினைச்சொற்கள் திணை, பால், எண், இடம் (Gender, Number, Person) மற்றும் காலம் ஆகியவற்றைத் தெளிவாகக் காட்டும். இலத்தீன் மொழியிலும் வினைச்சொற்கள் மிக விரிவான விகாரங்களைப் பெறுகின்றன. இலத்தீனில் வினைச்சொற்கள் நபர், எண், காலம், செய்வினை/செயப்பாட்டு வினை (Voice), மற்றும் தன்மை (Mood) ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஐந்து தனித்தனி வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு விகாரமடைகின்றன.
தமிழில் செயப்பாட்டு வினை (Passive Voice) பயன்பாடு குறைவாகவே உள்ளது. நாம் பெரும்பாலும் செய்வினையிலேயே வாக்கியங்களை அமைப்போம். ஆனால் இலத்தீன் மொழியில் செயப்பாட்டு வினை மிக விரிவாகவும் இயல்பாகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எனவே, தமிழில் உள்ள செய்வினை வாக்கியங்களை இலத்தீனின் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைப்பது மொழிபெயர்ப்பின் தரத்தை உயர்த்தும்.
கலாச்சாரத் தழுவல் மற்றும் கலைச்சொல்லாக்கம்
தமிழ் மொழியானது அதன் தனித்துவமான சங்க இலக்கிய மரபுகள், ஆன்மீகம், மற்றும் இயற்கை சார்ந்த தத்துவங்களைக் கொண்டது. இதற்கு மாறாக இலத்தீன் மொழி ஐரோப்பிய சட்டம், ரோமானிய ஆட்சிமுறை, கத்தோலிக்கக் கோட்பாடுகள் மற்றும் அறிவியல் வகைப்பாடுகளுக்கு அடித்தளமாக விளங்குகிறது. இதனால் சில தமிழ்க் கருத்துகளுக்கு நேரடியான இலத்தீன் சொற்களைக் காண்பது கடினம்.
உதாரணமாக, தமிழ் இலக்கியங்களில் பயின்று வரும் 'அறம்' என்ற சொல்லுக்கு லத்தீனில் 'Virtus' (Virtue) அல்லது 'Justitia' (Justice) ஆகிய சொற்களைப் பயன்படுத்தலாம் என்றாலும், சூழலுக்கு ஏற்பவே சரியான சொல்லைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அதேபோல் 'அன்பு' மற்றும் 'காதல்' ஆகியவற்றுக்கு வேறுபாடுகள் காட்ட லத்தீனின் 'Amor', 'Caritas', 'Dilectio' ஆகிய சொற்களுள் பொருத்தமானதைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும். பண்பாட்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சொற்களை மொழிபெயர்க்கும்போது விளக்கக் குறிப்புகளை (glossary) இணைப்பது அவசியமாகிறது.
சிறந்த மொழிபெயர்ப்பிற்கான நடைமுறைக் குறிப்புகள்
தமிழிலிருந்து இலத்தீனுக்கு வெற்றிகரமாக மொழிபெயர்க்க கீழ்க்காணும் குறிப்புகளைப் பின்பற்றலாம்:
- கருத்து அடிப்படையிலான மொழிபெயர்ப்பு: சொற்களை அப்படியே மொழிபெயர்ப்பதைத் தவிர்த்து, வாக்கியத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளையும் கருத்தையும் உணர்ந்து இலத்தீன் மொழியின் இலக்கண மரபுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றி எழுத வேண்டும்.
- முன்னிடைச்சொற்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்துதல்: இலத்தீன் மொழியில் 'In', 'Ad', 'Cum', 'Ab' போன்ற முன்னிடைச்சொற்கள் வேற்றுமை உருபுகளுடன் இணைந்து வாக்கியத்தின் பொருளைத் தீர்மானிக்கின்றன. இவற்றின் பயன்பாட்டில் மிகுந்த கவனம் தேவை.
- வினைச்சொல் வடிவங்களை உறுதி செய்தல்: இலத்தீனில் வினைச்சொல்லின் தற்போதைய காலம் (Present), கடந்த காலம் (Perfect), மற்றும் எதிர்காலம் (Future) போன்ற காலங்களைச் சரியான விகாரங்களுடன் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
- செம்மொழி அகராதிகளை நாடுதல்: மொழிபெயர்ப்பின் போது தரமான தமிழ்-இலத்தீன் அல்லது ஆங்கிலம் வழியாக இலத்தீன் சொற்களைக் கண்டறியும் செம்மொழி அகராதிகளைத் துணைக்குக் கொள்ள வேண்டும்.
- வாக்கியங்களின் நீளத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல்: தமிழில் நீண்ட வாக்கியங்களை அமைப்பது வழக்கம். ஆனால் இலத்தீனில் நீண்ட வாக்கியங்கள் வாசகருக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தலாம். எனவே வாக்கியங்களைச் சிறியதாகவும் தெளிவானதாகவும் உடைத்து எழுதுவது நல்லது.
ஒட்டுமொத்தமாக ஆராயும்போது, தமிழிலிருந்து இலத்தீன் மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது என்பது இரு செம்மொழிகளின் ஆழமான இலக்கண அறிவையும், அவற்றின் வரலாற்றுப் பின்னணியையும் ஒருங்கே உள்வாங்குவதன் மூலம் மட்டுமே சாத்தியமாகும். முறையான பயிற்சியும், இரு மொழிகளின் வேற்றுமை மற்றும் வினைச்சொல் அமைப்புகளில் உள்ள தெளிவும் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரை மிகச்சிறந்த படைப்பை உருவாக்க வழிநடத்தும்.